“Shtëpia është bërë hotel.”
Është një shprehje që e dëgjoj shpesh. Jetojmë me ritëm të shpejtë, me orare të ngarkuara dhe angazhime të vazhdueshme. Dalim herët, kthehemi vonë. Në këtë dinamikë, prania në shtëpi është më e shkurtër, dhe pa e kuptuar, fillojmë ta shohim atë si një stacion kalimtar.
Kur themi “shtëpia është hotel”, në thelb po pranojmë që ajo ka humbur peshën që kishte dikur. Është thjesht një vend ku flemë, ndërsa pjesa tjetër e jetës zhvillohet jashtë. Kjo mënyrë të menduari e ul natyrshëm dëshirën për të investuar në hapësirë. Nëse vetëm kalon aty, pse të kujdesesh për të?
Por kjo logjikë anashkalon një të vërtetë të rëndësishme: pikërisht sepse dita është e ngarkuar, hapësira ku kthehemi në mbrëmje ka ndikim të drejtpërdrejtë në mënyrën si rikuperojmë energjinë.
Një ambient i menduar mirë nuk është luks i panevojshëm. Është një mekanizëm balancues. Drita e duhur, materialet që përcjellin qetësi, përmasat e sakta të mobilimit, një planimetri që rrjedh natyrshëm, të gjitha këto ndikojnë në nivelin e tensionit që mbartim me vete në fund të ditës.
Hoteli është konceptuar për qëndrim të përkohshëm. Shtëpia, përkundrazi, duhet të mbështesë jetën e përditshme në mënyrë të qëndrueshme. Ajo nuk ka pse të jetë spektakolare, por duhet të jetë funksionale, e rehatshme dhe në përputhje me ritmin e atij që jeton brenda saj.
Në Arredim e hasim shpesh këtë dilemë: “Nuk kalojmë shumë kohë në shtëpi.” Por cilësia e jetës nuk matet vetëm me orë, por me mënyrën si i përjetojmë ato. Edhe disa orë në një hapësirë të menduar mirë mund të bëjnë diferencë të ndjeshme në mirëqenie.
Të investosh në shtëpi nuk do të thotë të ndjekësh trende apo të krijosh një skenografi perfekte. Do të thotë të krijosh kushte reale për pushim, fokus dhe komoditet. Të ndërtosh një ambient që ul zhurmën e jashtme dhe të lejon të rikthehesh në ekuilibër.
Ndoshta është momenti ta rishohim këtë shprehje.
Shtëpia nuk është hotel.
Është hapësira që mban ritmin tënd.
